«از همون روز اول که او رو دیدم می دونستم که معمولی نیست. اون به طرز قابل توجهی با بقیه ی بازیکنان فرق داشت. اما هیچ کس تصور نمی کرد که او انقدر زود به این جایگاه برسه.»
اشکهایی که رونالدو بعد از فینال یورو 2004 ریخت، برای سانتوس یک اندوه بزرگ بود. گریه کردن یکی از ویژگی های کریستیانو در زمان کودکی بود و سانتوس مانند این گریه را قبلاً بارها دیده بود.
او زمانی را به یاد می آورد که Andorinha با Camacha (بهترین تیم آن زمان منطقه) در رقابت های منطقه ای باشگاه های جوانان 4/1993 رو در رو شد. Andorinha در نیمه ی اول 0-2 عقب بود و رونالدو هق هق می کرد (بمیرم!!). ولی بعد از وقت استراحت، او برای پیروزی به هم تیمی هایش روحیه داد و سرانجام آنها با نتیجه ی به یاد ماندنی 2-3 پیروز شدند.
«اونا می دونند که کریستیانو در این مدرسه درس می خونده و همین برای اونا کافیه. اونا دوست دارند که رونالدوی بعدی باشند. واقعاً عالی می شد اگه کریستیانو یه روز به اینجا می اومد و اونا را می دید.»
کریستیانو در همان زمانی که در Sao Joao تحصیل می کرد، در تیم Andorniha (اولین باشگاه خود) بازی می کرد. او در سال های 1993 تا 1995 (8 تا 10 سالگی) جزو فهرست نفرات این تیم آماتور بود، اما او مدت ها قبل از این تمرینات خود را شروع کرده بود.
آلبارو میلو مربی باشگاه جوانان به یاد می آورد که با ماشین خود به دنبال رونالدو می رفت و او را از خانه ی روی تپه سوار می کرد. او می گوید: «بیشتر وقت ها او خواب بود و باید بیدارش می کردم. ولی وقتی بازی او رو در یورو 2004 دیدم، از تعجب خشکم زد!» (در واقع شاخ درآورد!!!)
منچستر بازی نکرد
فاصله ی ۶ امتیازی شیاطین سرخ و چلسی باقی ماند
منچستر بخت خود را با بی تجربه گیه بعضی بازیکنان از دست داد اما باز هم قهرمان و کریستیانو رونالدو هم مثل همیشه ۱ ستاره
